Poproszono cię, byś wziął mnie za wzór uczenia się, gdyż skrajny przykład jest szczególnie pomocnym narzędziem nauki. Każdy naucza i uczy przez cały czas. Jest to odpowiedzialność, którą nieuchronnie przyjmujesz w chwili, w której w ogóle akceptujesz jakąś przesłankę, a nikt nie może zorganizować swego życia bez jakiegoś systemu myślowego. Rozwinąwszy system myślowy jakiegokolwiek rodzaju, żyjesz, kierując się nim i uczysz go innych. Twoja zdolność do zachowania lojalności wobec jakiegoś systemu myślowego może być błędnie ukierunkowana, ale w dalszym ciągu pozostaje ona formą wiary i można ją ukierunkować inaczej. (Kurs Cudów, Rozdział 6, Wstęp)
